Ωραία τραγούδια υψηλού ήθους (εφημερίδα ελευθεροτυπία)

Σε ήχο ελληνικό

Του ΓΙΩΡΓΟΥ Ε. ΠΑΠΑΔΑΚΗ
 
ΙΣΙΔΩΡΟΣ ΠΑΠΑΔΑΜΟΥ: ΣΕΝΤΟΥΚΙΑΣΜΕΝΟΙ ΦΛΩΡΟΙ
ΠΑΡΑΓΩΓΗ: «Σε δισκάδικα δεν μπαίνουν ούτε κέρδη τα μαραίνουν Records»

 

Ο Ισίδωρος Παπαδάμου θεωρείται ιδιαίτερη ή ιδιότυπη περίπτωση καλλιτέχνη, ίσως διότι ακολουθεί μια μοναχική, μακριά από κάθε είδους εξάρτηση από το σύστημα παραγωγής και διάδοσης του τραγουδιού, πορεία. Ισως ακόμα διότι ο τρόπος που δημιουργεί διακρίνεται, ή καλύτερα έρχεται σε αντίθεση με τα καθιερωμένα στο χώρο του τραγουδιού. Ο «ιδιόμορφος» αυτός καλλιτέχνης παίζει όργανα που κατασκευάζει ο ίδιος, μουσική και λόγια που συνθέτει ο ίδιος και μαζί με την κόρη του Αναστασία (πιάνο, φωνή), το γιο του τον Ανδρέα (ηχοληψία και οργανοπαιξία) και τη γυναίκα του, Αννα, που φιλοτεχνεί τα εξώφυλλα, βοηθούντων και ορισμένων φιλόμουσων φίλων, παράγει ένα έργο (τραγούδια και δίσκους, προσέξτε το όνομα της εταιρείας: «Σε δισκάδικα δεν μπαίνουν ούτε κέρδη τα μαραίνουν Records») που από άποψη περιεχομένου (στην ουσία, δηλαδή) είναι μοναδικό, ήτοι δεν υπάρχει ούτε όμοιο ούτε ανάλογό του στην τρέχουσα δισκογραφία. Ωραία τραγούδια υψηλού ήθους, με αλήθεια, με θαρρετή καλλιτεχνική έκφραση, με πάθος.



Αν το καλοσκεφτεί κανείς, θα απορεί μάλλον για το ποιος είναι, αλήθεια, ο ιδιόρρυθμος ή ο παράδοξος: Ο Παπαδάμου, που ως καλλιτέχνης πράττει τα αυτονόητα, ή το παρακμάζον σύστημα με τα πλαστικά υποπροϊόντα του τηλεοπτικού ζόφου;
Τον Παπαδάμου θα τον θυμούνται, ίσως, πολλοί από τους «Χειμερινούς Κολυμβητές. Ισως κι από τους τέσσερις "χειροποίητους" δίσκους του ("Δεν σ' έχει αρνηθεί", "Μόλις βραδιάσει", "Του διαβόλου τα λυχνάρια", και "Ενα γινόμενο"). Τώρα μπορεί κανείς να τον βρει και στο διαδίκτυο (http://www.trixordo.com) από όπου τα εξής ενδιαφέροντα: «Στράφηκε στην οργανοποιία για να ικανοποιήσει βαθύτερες μουσικές του ανησυχίες (...).
 
Εχοντας διανύσει όλα τα στάδια της πορείας ενός σοβαρού οργανοποιού: α) άγνοια β) διαίσθηση γ) ημιμάθεια δ) γνώση, βρίσκεται (τώρα) σε ώριμη φάση για να παράγει όλους τους δυνατούς συνδυασμούς, όργανα υψηλής ποιότητας για μουσικούς που αναζητούν βαθύτερα τον ήχο...». Και πράγματι όλα αυτά «ακούγονται» καθαρά στον ήχο αυτών των μπουζουκιών (ιδιαιτέρως σ' αυτόν το δίσκο) που αποτελεί, πιστεύω, αποκαλυπτική οργανοποιητική πρόταση. Ηχος καθαρός, λαμπερός, αλλά κυρίως θα έλεγα ευγενικός, πολύ μακράν του εκχυδαϊσμένου μπουζουκιού των κέντρων για τουρίστες, της τηλεόρασης και των σκυλάδικων.

Απαραίτητη επεξήγηση, σχετικά με τον τίτλο του δίσκου που πολλούς παραξενεύει: «Οι παθιασμένοι λάτρεις του κελαηδήματος των άγριων πουλιών ενίοτε καταφεύγουν σε σκληρές μεθόδους προκειμένου να ικανοποιήσουν την επιθυμία τους. Εφαρμόζουν για τα δύσκολα πουλιά, [...] τη διαδικασία του σεντουκιάσματος. Ως πιο κατάλληλος για σεντούκιασμα συνήθως κρίνεται ο φλώρος (carduelis chloris). Τον κλείνουν για μεγάλο χρονικό διάστημα μέσα σ' ένα σεντούκι στο απόλυτο σκοτάδι, στην απομόνωση. Εκεί το πουλί -αν καταφέρει να επιζήσει- αλλάζει φτέρωμα, μεταμορφώνεται και ημερεύει. Λησμονεί το παρελθόν του και προσαρμόζεται στη νέα πραγματικότητα. Τιθασεύεται, πειθαρχεί, υποτάσσεται. Κελαηδάει άφοβα, ανέμελα και παθητικά συμφιλιωμένο απόλυτα με αυτό που το ένστικτο του δίδαξε να φοβάται, τη στέρηση της ελευθερίας. Με μια γρήγορη ματιά εύκολα διαπιστώνει κανείς ότι η μέθοδος αυτή εφαρμόζεται και στους ανθρώπους ακούσια ή εκούσια, από την κοινωνία. Πολλοί άνθρωποι "σεντουκιασμένοι" κυκλοφορούν ανάμεσά μας· χωρίς αιδώ και ενοχή, πολλές φορές μάλιστα και με υπερηφάνεια κελαηδούν αυτό που τους δίδαξαν οι δεσμοφύλακές τους. Φθάνουν ακόμη και στο σημείο να το αγαπήσουν και να ταυτιστούν απόλυτα μαζί του».



ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 16/04/2008